De uitbreiding van de flexi-jobs is nog maar net rond en verschillende coalitiepartners azen al op bijsturing. Alleen is hun redenering gebaseerd op losse schroeven en wordt het probleem niet structureel aangepakt, vindt professor Stijn Baert (UGent).
Sinds begin juli is het fiscaalvriendelijke systeem van de flexi-jobs uitgebreid naar bijna alle sectoren van onze economie. Hierdoor zullen mogelijk nog meer mensen er gebruik van maken, wat kan leiden tot een nog groter verlies aan belastinginkomsten. Dat baart CD&V zorgen, liet federaal minister van Begroting Vincent van Peteghem (CD&V) afgelopen weekend optekenen in De Standaard. “Het groeiende aantal flexi-jobs is de nieuwe langdurig zieken aan het worden. Het is aan het ontsporen.”
Die bezorgdheid is niet nieuw. Ook Vooruit en Les Engagés wezen al op de mogelijke link tussen dalende belastinginkomsten en de flexi-jobs. Het systeem werd in 2015 ingevoerd om de horecasector meer flexibiliteit te bieden, maar vandaag klussen al meer dan 261.000 mensen bij als flexi-jobber. Iedereen die minstens vier vijfde werkt of met pensioen is, kan jaarlijks tot zo'n 18.000 euro onbelast bijverdienen.
Studiewerk
Toch is de uithaal opmerkelijk, aangezien de Arizona-regering - waar CD&V deel van uitmaakt - het systeem nog maar net hervormde met een uitbreiding naar alle sectoren en een verhoging van het plafond tot 18.000 euro. Coalitiepartners N-VA en MR waren er gisteren dan ook snel bij om de uitspraken van minister Van Peteghem te weerleggen.
Voorstanders werpen op dat meer dan 80 procent van de flexi-jobbers vandaag voltijds blijft werken. Ze betalen dus evenveel belastingen als anders, maar verdienen wel meer geld. Dat geld komt terug in de economie en zorgt voor meer welvaart. Tegenstanders laken dan weer dat flexi-jobbers geen belastingen op hun inkomen betalen - werkgevers betalen wel een bijdrage van 28 procent. Daarnaast bestaat het risico dat flexi-jobs reguliere jobs verdringen, omdat ze goedkoper en flexibeler zijn.
Maar is het systeem echt aan het ontsporen? “Dat weten we eigenlijk niet”, zegt professor arbeidseconomie Stijn Baert (UGent). “De fundamentele vraag is hoe onze economie en arbeidsmarkt eruit zou zien als we geen flexi-jobs hadden? En daar is nog geen degelijk studiewerk over. De afweging tussen het verdringen van normale jobs enerzijds en mensen die bijverdienen anderzijds, is nog niet gemaakt. Ik begrijp dus de standpunten van politici, maar niemand kan steunen op studiewerk om het hard te maken.”
Rechtvaardig
“We hebben nooit gezegd dat we tegen flexi-jobs zijn”, benadrukt CD&V-fractieleider Nawal Farih in een reactie. “We willen het alleen rechtvaardig maken voor iedereen. Zo kunnen langdurig zieken hun uitkering vandaag combineren met een flexi-job in het weekend. Dat vinden wij niet correct. Verder moeten we ook nadenken over hoe we onze sociale zekerheid future proof maken. Neem bijvoorbeeld jobstudenten. Die leveren terecht een sociale bijdrage, maar bouwen geen pensioenrechten op. Flexi-jobbers dragen dan weer niets bij. Dat moet beter.”
Voor Baert ligt het probleem vooral in de verhoging van het plafond dat flexi-jobbers jaarlijks kunnen verdienen. “Dat is nu meer dan 18.000 euro per jaar. Maar met het oorspronkelijke plafond van 12.000 euro kon je al zo'n twee volle dagen per week bijklussen. Die verhoging is dus een vreemde keuze. Ten eerste omdat je werkt met mensen die wel gewoon de volle pot belastingen betalen, wat heel veel is in ons land.”
“Bovendien weten we uit onderzoek dat het risico op een burn-out enorm toeneemt door méér te werken dan een voltijdse baan, terwijl het risico bij een voltijdse of deeltijdse baan ongeveer hetzelfde blijft. We dreigen dus mensen te stimuleren om in het rood te gaan.”
Tot slot vindt Baert ook dat Van Peteghem hiermee het probleem verlegt. “Ik ben het er fundamenteel mee oneens dat het cruciale lek in de overheidsinkomsten bij de flexi-jobs zit. Het probleem ligt veel meer bij de hoge belastingen op reguliere arbeid, dan bij het laag belasten van flexi-jobs. Die flexi-jobs zijn de emmers onder ons lekkende dak. En het is niet verstandig om de emmers al weg te halen als het dak structureel nog niet is gerepareerd.”
Limburg is de enige Vlaamse provincie waarin je niet terecht kan voor CAR-T-celtherapie, een innovatieve behandeling voor bloedkankers. Jessa voldoet nochtans aan alle kwaliteitscriteria.
Twee keer verloren Nawal Farih (38) en Sammy Mahdi (37) in het afgelopen jaar een ongeboren kind. Het politieke koppel — hij CD&V-voorzitter, zij CD&V-Kamerfractieleider — bleef er lang stil over. Tot nu. Het verlies snijdt door je ziel, maar het is tijd om het taboe te doorbreken. In het belang van de duizenden vrouwen en koppels die dit meemaken. Want hoe we in ons land omgaan met zwangerschapsverlies voelt mensonterend.
Het geboorteverlof van vaders of meemoeders mag dan toch meegerekend worden als gewerkte dagen in het systeem van vervroegd pensioen op 60 jaar. Dat was eerst niet zo, maar op aandringen van CD&V en Vooruit heeft de regering daar een akkoord over.